Strona wykorzystuje pliki cookies.

Korzystając z nią wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.








... pełny artykuł jest na 8 stronie „PEN. Cukrzyca i Otyłość” w wersji PDF




CO TRZECI DIABETYK MA ZMIANY SKÓRNE


Zakażenia bakteryjne skóry


Skłonność do zakażeń bakteryjnych występuje najczęściej u chorych na cukrzycę, u chorych z zaburzeniami odporności komórkowej, jak również w przypadkach stanu ogólnego wyniszczenia organizmu.



Flora bakteryjna Na skórze człowieka bytują bakterie stale lub przejściowo. W okolicach odsłoniętych głównie drobnoustroje pochodzące z otoczenia (najczęściej gronkowce), w fałdach skórnych przeważają bakterie Gram-ujemne. W okolicach osłoniętych mogą jednak znaleźć się zarówno gronkowce, jak i bakterie Gram-dodatnie. W okolicach fałdów skórnych (odbyt, narządy płciowe, pachy) liczba bakterii jest bardzo duża.

Duża wilgotność tych okolic sprzyja szybkiemu namnażaniu się i wzrostowi liczby bakterii Gram-ujemnych, co prowadzi do rozwoju zmian wyprzeniowych. Warunkiem rozwoju bakteryjnego zakażenia skóry jest więc wzrost liczby patogennych szczepów. Mogą one pochodzić zarówno z zakażonego środowiska, z którym styka się dana osoba, jak również może dojść do uaktywnienia się własnej flory bakteryjnej pod wpływem urazów lub mikrourazów.

Czyrak

Czyrak jest to ropne zapalenie mieszka łojowowłosowego na całej jego głębokości z tworzeniem się czopa martwiczego. Zmiany lokalizują się najczęściej na twarzy lub w okolicach ciała narażonych na drażnienie mechaniczne i maceracje (szyja, kark, plecy, pośladki, pachy). Występowaniu czyraków sprzyja zaleganie leju, dlatego schorzenie to częściej dotyczy dzieci i mężczyzn niż kobiet. Nieodpowiednia higiena osobista może stanowić czynnik usposabiający do wystąpienia czyraka w wyniku niedrożności przewodów wyprowadzających gruczoły łojowe.

Wykwitem pierwotnym jest żywoczerwony naciek zapalny w otoczeniu mieszka łojowo-włosowego. Początkowo ma on charakter sinoczerwonego, bolesnego guzka wielkości pestki czereśni, który staje się coraz bardziej tkliwy oraz powiększa się osiągając bardzo zróżnicowane wymiary. Niektóre z nich pozostają „ślepe“ i goją się stopniowo przez zmniejszanie się nacieku i stanu zapalnego. Zwykle jednak po upływie czterech, sześciu dni, na szczycie guzka powstaje krosta przebita włosem, pod którą rozwija się martwica i postępujący rozpad tkanek. Po upływie kilku dni, po pęknięciu pokrywy zmiany, wydobywa się treść ropna, a czop martwiczy ulega oddzieleniu od otaczającej tkanki. Powstały kraterowaty ubytek goi się z pozostawieniem zanikowej blizny.

Wystąpieniu tego stanu sprzyjają choroby przemiany materii - zwłaszcza cukrzyca, choroby nerek, niedobory immunologiczne, a także ogólne wyniszczenie.

Przebieg choroby w przypadku czyraka pojedynczego jest szybki, a wygojenie następuje w ciągu kilkunastu dni. Natomiast w przypadku czyraków mnogich, które pojawiają się stopniowo i w rozmaitym umiejscowieniu, choroba ma charakter przewlekły.

Leczenie czyraków


...




... pełny artykuł jest na 8 stronie „PEN. Cukrzyca i Otyłość” w wersji PDF








SPIS TREŚCI





* - artykuł pełny




O nas/Prenumerata/Reklama/Kontakt









Copyright © 2013-2016 www.lekmedia.pl www.diabetycy24.pl www.cukrzyca-vademecum.pl

*


Rozpowszechnianie jakichkolwiek artykułów i materiałów zamieszczonych w portalu www.magazynpen.com.pl jest dozwolone wyłącznie za zgodą właściciela portalu.